چارچوب – از خزر تا عمان، سیاستهای خارجی جمهوری اسلامی

در هفته های اخیر در برنامه های مختلف به تفصیل به قرارداد ۲۵ ساله ایران و چین پرداخته شد. قراردادی که اگر چه ما هنوز از جزئیات آن اطلاع دقیقی نداریم اما در بین مردم به ترکمانچای چینی معروف شده اما این تنها قرارداد و مذاکره بین المللی نبود که در ماه ها و سالهای اخیر خبرساز شد.

به طور کلی دیوار بی اعتمادی بین مردم و حاکمیت باعث شده که به هر اقدام این حکومت به ویژه در مقابل کشورهای دیگه نگاه منفی وجود داشته باشد اما اگر بخواهیم فراتر از بحث موردی به کلیت سیاست خارجی جمهوری اسلامی در سالهای اخیر نگاهی بیاندازیم،

حکومت در کدام جهت در حال حرکت است؟ آیا این حرکت رو به شرق که در رفتار حکومت دیده می شود عکس العملی نسبت به خروج ترامپ از برجام و سرخوردگی در غرب است یا برنامه بلندمدت تری پشت آن دیده میشود؟

با توجه به نگرانی به حق مردم ایران نسبت به آینده و به ویژه آینده محیط زیست کشور، چشمها باید برای دیدن چه مواردی باز باشد؟ مردم در کجای این معادله قرار دارند و آیا اساسا توانایی تاثیرگذاری روی شرایط را دارند؟

کارشناسان:

عباس خرسندی – تحلیلگر سیاسی و کارشناس ارشد اقتصاد و جامعه شناسی

سپیده پورآقایی – تحلیلگر و فعال سیاسی