شش سال بعد از سوختن دختران شین‌آباد ؛ نامه وکلای دادگستری و مسئول دانستن دولت

۶ سال از درد و رنج، بدن، صورت و دست‌های سوخته دختران شین‌آباد می‌گذرد؛ سارینا و سیران مثل پروانه در آتش سوختند و جان دادند، نادیا و مهناز هرگز نخواهند توانست مادر شوند، سیما هم هنوز درد دارد، درد به معنای واقعی کلمه بعد از ۶ سال سوختن، آمنه سهمش بیشترین میزان سوختگی بود و سیما به دلیل سوختگی شدید تیشوی دردناکی برگردن دارد، نسرین نیز تعداد عمل‌هایش را بخاطر ندارد.

وزیر بهداشت ایران می‌گوید پزشکان معتقدند فرستادن دختران شین‌آباد به خارج از کشور به صلاح نیست چون هر کاری که بشود کرد در داخل قابل انجام است. از طرفی دیگر پزشکی که برای شرکت در کنگره سوختگی به ایران سفر کرده بوده و بچه‌ها را معاینه کرده به آنها گفته در خارج از ایران با ۴ عمل جراحی صورتتان بهتر می‌شود. همین است که دخترها به درمان در خارج از ایران دل بسته‌اند. اما نه از فرستادن این دختران به خارج برای درمان خبری است و نه در داخل ایران از درمان مناسب برخوردارند.

آسیب‌های روانی ناشی از سوختگی، به ویژه سوختگی‌هایی از این دست که بر ظاهر افراد تاثیر بگذارند، قابل چشم‌پوشی نیست. این دخترها می‌گویند نه تنها دیده نمی‌شویم که صدایمان هم شنیده نمی‌شود.

برخی خواسته‌های دختران شین‌آباد که در حادثه آتش‌سوزی آسیب دیده‌اند آنقدر ابتدایی است که عدم پاسخگویی به آنها مایه تعجب است. یکی از آنها می‌گوید: «ما درخواست داریم آموزش و پرورش برایمان در مدرسه مشاور بگذارد. با این شرایط نیاز داریم کسی با ما حرف بزند، اما حتی وقتی برای درمان به تهران می‌آییم و از درسمان عقب می‌افتیم، معلم‌های مدرسه وقت نمی‌گذارند درس‌ها را توضیح دهند، چه برسد که مشاور بگذارند تا حرف‌هایمان را گوش بدهند.»

نامه وکلای دادگستری

شماری از وکلای دادگستری در ایران در سالروز حادثه مدرسه شین‌آباد و سوختن دختران شین‌آباد نامه‌ سرگشاده‌ای را منتشر کردند. در این نامه سرگشاده آمده: «طبق قوانین و مقررات جاری ایران و اصول و مبانی حقوقی، دولت ایران مسئول تام این حادثه بوده و چون صدمات وارده به شما تا پایان عمرتان استمرار و ادامه دارد، ناشی از بی‌تدبیری، بی‌دقتی و سهل‌انگاری و قصور مسئولان دولتی است. بی‌شک مکلّف به جبران ضرر و زیان و پرداخت خسارات مادی و معنوی وارده به شما عزیزان است؛ اگرچه این امر هم اگر محقّق بشود هرگز جبران کننده درد و رنج گسترده و تلخ شما زیبارویان نیست و نخواهد بود.»

در ارتباط با بی‌توجهی دولت نسبت به وضعیت پیش آمده برای دختران شین‌آباد وکلای امضاکننده این نامه اعلام کردند: «طبق کنوانسیون حقوق کودک، بازی، شادی و خنده حق مسلم و طبیعی شما بوده و براساس اصل ٣٠ قانون اساسی تحصیل در یک مدرسه استاندارد جزو حقوق بنیادین شما ذکر شده است؛ اما هزاران افسوس که عملکرد غلط و نادرست دولتمردان ما موجبات تضییع این حقوق ذاتی و بدیهی شما را فراهم کرده و مدت شش سال است که رنج و مصیبت و درد را بر شما ارزانی داشته‌اند که با هیچ پول و ارزش مادی جبران نخواهد شد.»

در انتهای این نامه آمده است: «بهزیستن و بدست آوردن زیبایی قبل از این حادثه تلخ، حق طبیعی دختران شین‌آباد و تکلیف دولت در فراهم آوردن آن است. دولت ایران ملزم است ضمن رعایت کرامت انسانی شما و بدون هر نوع تبعیض به بهترین شکل ممکن نسبت به تحقق خواسته‌های مشروع، قانونی و انسانی شما در کمترین زمان ممکن جامه عمل پوشد و به تعهدات داخلی و بین‌المللی خود در این زمینه عمل نماید.