در برابر خشونت ماموران سرکوب چه باید کرد؟
مبارزه ی مسالمت آمیز؛ از خیال تا واقعیت

در برابر سرکوب شدید حکومت چه راهی پیش روی معترضان باقی می ماند؟ مرز اعتراضات مسالمت آمیز از غیر مسالمت آمیز کجاست؟ سوال را باید صریح تر پرسید: در برابر گلوله مبارزه ی مسالمت آمیز چه معنایی دارد؟

عده ای علت عدم حمایتشان از اعتراضات را شکل اعتراضات اعلام می کنند یا می پرسند چطور می شود از تخریب اموال عمومی دفاع کرد؟ غافل از این که این ساختار جمهوری اسلامی است که در طی همه ی این سال ها وضعیت را به چنین نقطه ی جوشی رسانده است. دستور العمل و بیانیه صادر کردن و انشا نویسی ساده است اما مرد عمل بودن و فهمِ ماجرا چیزهای دیگری هستند.

در هر کجای دنیا مردم در برابر هر نوعی از سرکوب پلیس مقاومت می کنند. به هر شکلی که می دانند و می توانند. چه فرانسه چه عراق چه ایران.‌ در همین روزها شکل های جدیدی از مقاومت در برابر نیروهای سرکوبگر در ایران بروز پیدا کرده است. شکل هایی که تنها در میدان عمل خود را نشان می دهند.‌

گذار مسالمت آمیز از شرایط موجود به یک شرایط بهتر یا اصلاح ساختار درون جمهوری اسلامی می توانست گزینه باشد اگر ذره ای می توانستیم این پتانسیل را در ساختار موجود نشان بدهیم.‌ اما چنین نیست. دیگر با چه زبانی بگویند منافع خودشان را تنها حاضر اند تامین بکنند و نه سرنوشت مملکت و نه جان و مال مردم برایشان پشیزی اهمیت ندارد. اما در برابر چنین نظامی که چنین عیان و برهنه از خشونت و سرکوب بهره می برد نمی توان انگشت اتهام را به سوی مردم بی دفاع گرفت و از آن ها درخواست های خوشایند احمقانه داشت. این نهایت حماقت و نفهمی است. خشونت ساختاری حکومت است که چنین وضعیتی را رقم زده است. وارد بازی آن ها نباید شد. هیچ اهمیتی ندارد معترضان هم دست به تخریب زده اند یا نه. آن ها از خود در برابر خشونت عریان ماموران حکومتی حق دارند که دفاع بکنند و ما باید از حق آن ها دفاع کنیم نه خیالات خوشِ و ساده لوحانه ای که در سر داریم.‌

بنابراین مساله ی اعتراضات مسالمت آمیز فعلا چیزی خارج از بحث است. در عرض ۴ روز بیش از دویست نفر را کشته اند. هزاران نفر زخمی و دستگیر شده اند. اینترنت را قطع کرده اند و ممللکت فلج شده است. با شدت و حدت همه چیز در خیابان ها و کوچه ها در جریان است. در برابر گلوله ها تنها دو راه وجود دارد: یا باید فرار کرد و یا باید به هر قیمتی مقابله!

مهرداد هدایتی