نویدهای تازه ی جنبش دانشجویی

بیایید این بار خوشبین باشیم!

چندی است جنبش دانشجویی نیم جان تازه ای گرفته است. حداقل، اعتراضات اخیر در دانشگاه تهران و حال، گردهمایی و بیانه ی جمعی از دانشجویان دانشگاه علامه که این ادعا را تایید می کنند.

دانشجویان علامه در جایی از بیانیه خود می‌گویند: «مخاطب فریاد “نه به جنگ و نه به تحریم” تنها اقتدارگرایان خارجی نیستند! ما به حاکمان داخلی نیز هشدار می‌دهیم که شما هم حق ندارید با زندگی و زیست هرروزه مردم قمار کنید! حق ندارید مصالح عمومی مردم را به پای سیاست‌های پرمخاطره قربانی کنید! چه زمانی و با چه سازوکارهایی این سیاست‌های خود را به رای عمومی مردم گذاشته‌اید؟»

 سراسر این بیانیه نشان از آگاهی عمیقی دارد که انگیزه بخش و محرک چنین حرکتی بوده است. تجمعی اعتراضی که با شعار مخالفت با سرکوب داخلی و تحریم خارجی صورت گرفته است.

جنبش دانشجویی حال می خواهد خود را به عنوان نیروی تازه ای عرضه کند. نیرویی که چندین توان خود را به دلایلی به کلی از دست داده بود. از جمله به دلیل تبدیل شدن به تشکل ها به بازوهای تبلیغاتی جناح های درگیر در نظام. حال اما خود را صدای سومی معرفی می کند که سعی دارد عاری از هر گونه وابستگی داخلی و خارجی اعلام حضور نماید. حال هر چه گروهی بخواهند ماهیت اعتراضات را مصادره به مطلوب کنند ناتوان خواهند ماند. چنان که جنبش پیشروی دانشجویی از جناح های حکومتی گذشته و سعی دارد مطالبات صنفی و مدنی خودش را با مطالبات سیاسی دیگر گروه های فعال پیوند بزند. تحریف چنین حرکاتی از سوی اصلاح طلبان حکومتی تنها خبر از بی چارگی آن ها می دهد که همه ی میدان ها را باخته اند و حال سعی دارند با دستاویز قرار دادن نوعی زبان مخدوش دردهای خود را درمان کنند.

در این تجمع دانشجویان تصاویری از زندانیان سیاسی از گروه های مختلف را در دست داشتند. آن ها صدای تازه ای اند که چنان که با اقتدارگرایی داخلی مخالف اند با تحریم ودخالت های خارجی نیز سر سازگاری ندارند.

این صدا اگر خود را نبازد، اگر به صداهای دیگر بپیوندد و بلند تر بشود قطعا نوید برخاستن جنبش تازه ای است. جنبشی که به گذشته ی خود واقف است و سعی دارد از چشم انداز آن به آینده بنگرد. بیایید این بار خوشبین باشیم و خیال کنیم این صداست که می تواند امکان های تازه ای پیش رویمان بگذارد و همین صداست که بنیان ستم جمهوری اسلامی را برخواهد کند. نه نفرت و جنگ و زور و تهدید و تحریم و ناو و اسلحه. بلکه صدایی برخاسته از بدنه ی اجتماع.